Historia drzewa mānuka

Czym jest drzewo mānuka?

Leptospermum scoparium to oficjalna nazwa gatunkowa drzewa mānuka, które jest rośliną rodzimą dla Nowej Zelandii i w języku Māori znane jest właśnie jako mānuka. Na arenie międzynarodowej funkcjonuje pod nazwą manuka tree.

Drzewo mānuka a drzewo herbaciane – jaka jest różnica?

Europejczycy po raz pierwszy zetknęli się z drzewem mānuka w XVIII wieku, gdy załoga kapitana Cooka zaparzała jego liście, wierząc, że napar pomoże zwalczyć szkorbut. Nazwali je wówczas nowozelandzkim drzewem herbacianym (New Zealand tea tree) – to określenie do dziś bywa używane jako alternatywna nazwa drzewa mānuka.

Korzyści środowiskowe

Drzewa mānuka doskonale radzą sobie w trudnych warunkach i szybko odrastają po karczowaniu terenu lub pożarach. Ta odporność jest wynikiem zarówno naturalnych procesów, jak i dawnych praktyk oczyszczania terenów stosowanych przez osadników Māori.

Obecnie ta cecha sprawia, że mānuka odgrywa istotną rolę w regeneracji lasów oraz ochronie gleby w różnych regionach Nowej Zelandii, podkreślając jej znaczenie dla lokalnych ekosystemów.

Tradycyjne zastosowania

‍Drzewo mānuka ma ogromne znaczenie kulturowe w Nowej Zelandii. Māori, rdzenni mieszkańcy kraju, określają je mianem taonga – skarbu – i od wieków wykorzystywali je na wiele sposobów.

Dzięki dużej gęstości i wytrzymałości drewno mānuka było idealne do produkcji trwałych narzędzi oraz jako opał. Wierzono również w właściwości kory i liści, które wykorzystywano w codziennej pielęgnacji i tradycyjnych praktykach.

Rola drzew mānuka w produkcji miodu mānuka

Kwiaty mānuka są jedynym źródłem nektaru dla autentycznego miodu mānuka. To właśnie z nich pochodzi wyjątkowe połączenie unikalnych właściwości, dzięki którym miód mānuka jest dziś rozpoznawany i ceniony na całym świecie – a wszystko to ma swoje źródło w samym drzewie mānuka.